Contact met de locals

Gisteren las ik op social media een bericht van iemand op Sardinië. Ze ergerde zich eraan dat toeristen de Sardijnen soms bijna als een toeristische attractie lijken te beschouwen. Dat er blijkbaar vaak gevraagd wordt: hoe kom ik in contact met de locals?

Terwijl die locals daar misschien helemaal geen behoefte aan hebben. Zij leven hier natuurlijk gewoon hun leven, terwijl de toeristen komen en gaan. Ik begreep wel wat ze bedoelde.

Vanochtend moest ik weer aan dat bericht denken en een beetje in mezelf lachen.

Want bij langere tijd reizen hoort soms ook dat je een dokter nodig hebt op een plek die je niet kent. En dat blijkt een uitstekende manier te zijn om in contact te komen met de locals. 😉

Gisteren liep ik zonder afspraak binnen bij misschien wel de liefste dokter die ik ooit heb ontmoet. Ruim een half uur zat ik bij haar binnen. Ze nam alle tijd voor me, ondanks de rij in de wachtkamer en daarbuiten die ondertussen steeds langer werd.

Vervolgens stond ik vanochtend om 7.45 uur bij het laboratorium om bloed te laten prikken.
Nummer 36.
De arts van gisteren sprak goed Engels. De 35 mensen die voor me stonden niet. Nauwelijks een woord. Nu spreek ik inmiddels een paar woordjes Italiaans, maar niet genoeg om een gesprek te voeren.
Om me heen stonden vooral oudere Sardijnen en een paar jongere mensen. Er werden grapjes gemaakt, mensen hielpen elkaar en zo nu en dan kletste iemand met mij, zonder dat we een gemeenschappelijke taal hadden. Degene die uiteindelijk mijn bloed prikte, maakte met gebaren duidelijk wat de bedoeling was.

En dat werkte allemaal prima. Een uur en een kwartier later stond ik weer buiten.
Nu is het wachten op de uitslag.

Maar mocht je dus ooit naar Sardinië gaan en je afvragen hoe je in contact komt met de locals: zorg dat je een dokter nodig hebt. De rest gaat vanzelf. 😉
Al had ik die dokter natuurlijk liever overgeslagen.

Liefs,
Mirjam

──────── ♥ ────────