Even alleen

Toen ik het idee kreeg om weer eens een paar dagen alleen weg te gaan, was de eerste plek die in me opkwam Cornwall.

De plek waar Elderwyn steeds meer vorm kreeg. De plek waar veel van mijn verhalen thuishoren. En als ik eerlijk ben, ik zelf misschien ook wel een beetje.
Maar Cornwall midden in de zomervakantie? Dat leek me niet zo’n goed idee. Ik denk niet dat het nu het Cornwall is waar ik soms heimwee naar heb. Het Cornwall van verlaten kustpaden, stille steegjes en een zee die soms alleen van mij lijkt te zijn.
Bovendien wilde ik niet langer dan een paar dagen weg. Vanaf Londen is Cornwall nog steeds best een stukje reizen.

Dus liet ik het idee weer los.

Maar ik bleef het gevoel hebben dat ik een paar dagen alleen weg wilde. Ik wist alleen niet goed waar naartoe. Tot ik ineens aan Lacock dacht. We waren daar vorig jaar en ik vond het er prachtig. Ook daar vond ik inspiratie voor mijn verhalen. Misschien was teruggaan helemaal niet zo’n gek idee.

Ik boekte mijn treinticket naar Londen en begon hotels te zoeken.

En toch liep het anders.

Nog geen twee weken geleden hakte ik de knoop door. Niet Lacock. Niet Cornwall.
Het werd het Peak District.
Een plek waar ik nog nooit eerder was geweest.

Vandaag kwam ik aan. Nog voordat ik uitstapte voelde ik het al.
Ik heb de juiste keuze gemaakt.

Het grappige is dat het hier veel rustiger is dan ik had verwacht. Er zijn natuurlijk een paar plekken waar veel mensen komen. Maar ik heb het idee dat de meesten vanaf de dichtstbijzijnde parkeerplaats alleen de laatste paar honderd meter lopen. De wandelpaden zijn stil. Zelfs nu, midden in augustus.

Mijn herberg ligt aan een doorgaande weg. Ik vroeg om een kamer aan de achterkant, met uitzicht op de tuin. Die kreeg ik. Er bleek zelfs een bad te zijn. Ik denk dat ik daar straks, na het avondeten, met een boek en een paar lekker ruikende zeepjes te vinden ben.

Aan de ene kant van de weg loop ik vrijwel direct de natuur in. Aan de andere kant begint een smal pad dat uitkomt bij een poort naar het landgoed van Chatsworth House.

Voor mij had deze reis maar één doel. Even bijkomen.

De zomer is voor ons altijd intensief. We organiseren inmiddels een groot deel van het jaar communities voor gezinnen die reizen. Ik zou het niet anders willen. Maar vorig jaar merkte ik aan het einde van het seizoen dat ik moe was. Niet alleen lichamelijk, maar ook in mijn hoofd.

Toen ik ontdekte dat ik vanaf de plek waar we in augustus zijn in drie uur in Londen kon zijn, ontstond het idee bijna vanzelf.
Niet om niets te doen.
Maar om even voor niemand iets te hoeven zijn.

Ik ben hier met mijn laptop om te schrijven. Met een stapel boeken die ik in Londen kocht. En dat is samen met de wandelpaden hier precies wat ik nodig heb.

Liefs,
Mirjam

──────── ♥ ────────