Een boek dat ik bijna liet liggen

Zijn jullie bekend met 84, Charing Cross Road?

Tot voor kort had ik er nog nooit van gehoord. Het was een vriendin die me erop wees. Iemand die net zo van boeken houdt als ik. Ik vertelde haar dat ik naar Engeland zou gaan en een dag in Londen wilde doorbrengen om op boekenjacht te gaan.

Om eerlijk te zijn sprak de beschrijving me niet direct aan.

Een briefwisseling tussen een Amerikaanse schrijfster en een tweedehandsboekwinkel in Londen. Ik kon me moeilijk voorstellen hoe dat een heel boek zou kunnen dragen.

Maar ik vertrouw haar smaak. Dus nam ik het mee.

Bij de kassa van Waterstones werd ik nóg nieuwsgieriger.
‘This book is really good,‘ zei de boekverkoper. ‘There is also a sequel, if you’re interested.‘
Het tweede deel bleek al in deze uitgave opgenomen te zijn, maar na het enthousiasme van zowel mijn vriendin als de boekverkoper werd dit het eerste boek dat ik begon te lezen nadat ik in Engeland aankwam.

En ik kon niet meer stoppen.

Ja, het is een briefwisseling. Maar al na een paar brieven had ik het gevoel dat ik de schrijvers begon te kennen. Alsof ik stiekem mocht meelezen met een correspondentie die eigenlijk niet voor mij bedoeld was.

Het eerste deel las ik in één dag uit. Het tweede deel (The duchess of Bloomsbury Street, waarin Helene eindelijk naar Londen gaat) weet me minder goed vast te houden en heb ik even weggelegd.

Tijdens mijn dag in Londen liep ik, nieuwsgierig naar de plek achter het verhaal, langs 84 Charing Cross Road. Daar zat ooit de boekhandel. Inmiddels zit er een McDonald’s in het pand. (Ja, echt. Een McDonald’s.)
Gelukkig herinnert een kleine plaquette nog aan de boekwinkel én aan de bijzondere briefwisseling die daar ooit begon.

Hebben jullie 84 gelezen? Of staat het misschien nog op jullie lijstje?

Liefs,
Mirjam

──────── ♥ ────────