Tutto bene?
De meeste mensen gaan naar Sardinië voor de zee. Het azuurblauwe water, de rotsformaties langs de kust, het onderwaterleven. En dat snap ik ook wel. Ik hou zelf ook erg van de zee.
Toch waren het dit keer de bergen die me riepen.
Barbagia, om precies te zijn. De bergen rondom Nuoro.
Ik weet eigenlijk niet eens precies waarom.
Misschien begon het wel met het idee voor een boek dat zich afspeelt op Sardinië.
Ik zag een klein bergdorpje voor me. Oude tradities. Een nonna die voor iedereen kookt. Een dal met een meer en oude wandelpaden.
Het dorp bestaat niet. Ik heb het zelf bedacht.
Maar hoe langer ik op Sardinië was en hoe vaker ik het binnenland in ging, hoe meer ik ontdekte dat de wereld die ik had bedacht eigenlijk helemaal niet zo verzonnen was.
Er kookte een Italiaanse nonna een driegangenmaaltijd voor me met lokale producten. Ik leerde coratella maken van een Sardijnse chef die geen woord Engels sprak. Een peuter die heel graag wilde helpen kwam aanzette met een karaf wijn, waarvan onderweg ongeveer de helft op de grond belandde. Niemand leek daar iets van te vinden.
Ik at gerechten die ik nog nooit had geproefd. Hoorde verhalen van mensen met wie ik nauwelijks een gemeenschappelijke taal had. Wandelde door dorpjes en over paden waarvan ik steeds opnieuw dacht: ja. Dit.
En nu is het bijna tijd om te vertrekken.
Istrië wacht op ons. Met heel veel fijne mensen die ik graag weer wil zien. Ik kijk ernaar uit om iedere ochtend weer de zee in te lopen terwijl de zon opkomt en het water elke dag wat kouder wordt.
Ik heb zin om te gaan.
En tegelijkertijd wil ik niet weg van Sardinië.
Ik had nog wel meer willen wandelen over oude paden. Nog meer gerechten willen leren koken waar de mensen hier dol op zijn, maar die de meeste toeristen nooit op een menukaart zullen zien.
Ik had meer verhalen willen horen.
Meer mensen willen ontmoeten.
Want uiteindelijk zit het misschien helemaal niet in de bergen. Of in het eten. Of zelfs in de verhalen.
Het gevoel bij een plek zit hem in de kleine dingen.
In een buschauffeur die wil weten waar je naartoe moet en er vervolgens persoonlijk voor zorgt dat je op de juiste plek uitstapt, ergens in the middle of nowhere.
In een nonno bij een bushalte die je inmiddels herkent en, wanneer je hem groet, even een hand op je schouder legt en vraagt: ‘Tutto bene?’
Sardinië was heel anders dan het Sardinië dat ik me herinnerde. En ook anders dan ik had verwacht.
Het Sardinië dat ik kende was geen plek waar ik heimwee naar had.
Maar nu? Nu kom ik denk ik toch nog wel een keertje terug.
──────── ♥ ────────
──────── ♥ ────────